ผู้บันดาลลมฟ้าอากาศ หนังที่อึนอาบอกว่าดีที่สุดในรอบปี จากซีรีส์ We Are All Trying Here

“ตราบใดที่ยังมีเมฆบนท้องฟ้า ยังมีลม ยังมีใบไม้พัดไหว ตราบใดที่ยังมีสภาพอากาศอยู่ โลกก็ยังไม่สิ้นสุด”

บทตอนหนึ่งของเรื่อง ‘ผู้บันดาลลมฟ้าอากาศ’ ว่าไว้แบบนั้น และฮวังดงมันมักพูดมันออกมาในช่วงเวลาที่ถูกเหยียบย่ำ เขาใช้ลมฟ้าอากาศเป็นตัวแทนการมีอยู่ของเขา และยึดถือเอาไว้ในเวลาที่รู้สึกไร้ค่า หลายๆ ฉากที่เราได้เห็นลมหมุน หิมะโปรยปราย วันที่ฝนตก มันก็เป็นการบอกเรากลายๆ ว่าการที่ดงมันเขียนบทหนัง ผู้บันดาลลมฟ้าอากาศ มันมีความหมายซ่อนอยู่จริงๆ

และแม้เราจะเห็นบทหนังของเขาตั้งแต่ร่างแรกจนร่างแก้ไข แต่ก็ยังไม่เคยได้อ่านมันสักที ดูซีรีส์ให้ซีเรียส เลยลองรวบรวมเท่าที่รู้มาจากซีรีส์ We Are All Trying Here เพราะอยากรู้ว่าหนังเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร แล้วทำไมพยอนอึนอาถึงกับร้องไห้ตอนอ่านบท จนอยากวิ่งมากอดฮวังดงมันเอาไว้ในทันที

: ทำไมถึงอยากทำหนังเกี่ยวกับสภาพอากาศล่ะคะ
: ไม่รู้สิครับ ผมรู้สึกได้ แต่อธิบายไม่ได้ครับ
: ฉันชอบนะคะ คำว่า “อธิบายไม่ได้” น่ะ
: “คนที่บอกว่าชอบคำว่า ‘อธิบายไม่ได้’ คุณอึนอาเป็นคนแรกเลยครับ”
: “สำหรับคนที่บ้าคำอธิบาย ที่ต้องพูดทุกอย่างออกมาเป็นคำพูด การได้ยินว่ามีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้คงน่ากลัว แต่ฉันน่ะ พอได้ยินคนบอกว่าอธิบายไม่ได้ ฉันตาลุกวาวเลยค่ะ “แหงล่ะ มันอธิบายไม่ได้อยู่แล้ว” “จะแปลความรู้สึกที่เป็นนามธรรม ให้เป็นคำพูดที่เป็นรูปธรรมได้ยังไง”
: “แบบนี้นี่เองครับ ช่องว่างระหว่างความรู้สึกที่เป็นนามธรรม กับคำพูดที่เป็นรูปธรรม”
: “ทั้งสองอย่าง จะไม่มีวันได้พบกัน ต่อให้โคจรรอบโลก 20 รอบก็ตาม”
: “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมขออธิบายได้ไหมครับ ว่าทำไมผมถึงอยากทำหนังเกี่ยวกับสภาพอากาศ ผมอยากอธิบายให้คนรู้ขีดจำกัดของภาษาฟังครับ มันเป็นแค่ความรู้สึกครับ

“เวลาผมเห็นหิมะตกหนักหรือสภาพอากาศแบบนั้น ผมจะรู้สึกว่าตัวบางลงครับ ผมน่ะเป็นคนประเภทจมอยู่กับตัวเองทั้งใจครับ ผมอยากปกคลุมโลกทั้งใบไปด้วยฮวังดงมัน ผมอยากให้ทุกคนบนโลกใบนี้รู้เรื่องของผม ผมเลยพูดไปเรื่อยและพูดอีก

“แล้วพอเห็นหิมะตก หรือฝนตกหนักไม่ลืมหูลืมตา ผมจะตัวบางลง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่นะครับ ใจหนึ่งผมก็อยากปกคลุมโลกทั้งใบด้วยฮวังดงมัน แต่อีกใจก็อยากตัวบางลง ผมว่าตัวผมมีทั้งสองอย่างเลย”

บทพูดช่วงต้นจาก We Are All Trying Here EP.7 คือหัวใจของเรื่องราว เพราะมันอธิบายทุกอย่างที่คนคงสงสัย ว่าทำไมฮวังดงมันถึงพูดไม่หยุด ทำไมเขาถึงเขียนบทหนังเรื่องสภาพอากาศ และทำไมพยอนอึนอาถึงเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาเงียบได้

ปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือ

ฮวังดงมันเป็นคนที่พูดไม่หยุด และซีรีส์บอกเราตั้งแต่ต้นว่าเขาพูดเพื่อยืนยันการมีอยู่ของตัวเอง เพราะถ้าหยุดพูด เขากลัวว่าตัวเองจะหายไป แต่บทพูดในฉากนี้เผยให้เห็นว่า ในขณะที่เขาพูดมาตลอด 20 ปี เขารู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่พอ

“ช่องว่างระหว่างความรู้สึกที่เป็นนามธรรม กับคำพูดที่เป็นรูปธรรม ทั้งสองอย่างจะไม่มีวันได้พบกัน ต่อให้โคจรรอบโลก 20 รอบก็ตาม”

นั่นคือสิ่งที่นักเขียนบทและผู้กำกับทุกคนรู้ดีว่า ไม่ว่าจะหาคำพูดดีแค่ไหน มันก็ไม่มีวันแทนความรู้สึกได้ครบ และฮวังดงมันไม่ได้ทำหนังเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเก่ง เขาทำหนังเพื่อพยายามปิดช่องว่างนั้น แม้จะรู้ว่ามันปิดไม่ได้

“ตัวบางลง”

“เวลาผมเห็นหิมะตกหนักหรือสภาพอากาศแบบนั้น ผมจะรู้สึกว่าตัวบางลงครับ”

ในซีรีส์ We Are All Trying Here ฮวังดงมันบอกมาตลอดว่าเขาอยากปกคลุมโลกทั้งใบด้วยตัวเอง อยากให้ทุกคนรู้เรื่องของเขา อยากมีตัวตนให้ใหญ่โตพอที่โลกจะไม่มองข้ามแต่พอเห็นหิมะตก พอเห็นฝนที่ไม่ลืมหูลืมตา เขากลับรู้สึกตรงข้าม รู้สึกว่าตัวเองเล็กลง บางลง และมันไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

“ใจหนึ่งผมก็อยากปกคลุมโลกทั้งใบด้วยฮวังดงมัน แต่อีกใจก็อยากตัวบางลง ผมว่าตัวผมมีทั้งสองอย่างเลย”

นี่คือการสารภาพที่จริงใจที่สุดในซีรีส์ เพราะฮวังดงมันไม่ได้พยายามอธิบายว่าตัวเองควรจะเป็นแบบไหน เขาแค่ยอมรับว่ามีทั้งสองขั้วอยู่ในตัวเขา ความต้องการที่จะ ‘ใหญ่’ และความปรารถนาที่จะ ‘เล็ก’ และสภาพอากาศคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกสองอย่างนั้นได้พร้อมกัน โดยไม่ต้องเลือก

อึนอาที่ชอบคำว่า “อธิบายไม่ได้”

ในขณะที่ทุกคนในชีวิตฮวังดงมันต้องการคำอธิบาย ต้องการเหตุผล ต้องการให้เขาพิสูจน์ตัวเองเป็นคำพูดที่จับต้องได้ พยอนอึนอายืนอยู่ตรงกันข้าม

ในขณะที่ฮวังดงมันพูดไม่หยุด เล่าเรื่องราวซ้ำๆ เดิมๆ ไม่เหน็ดเหนื่อย พยอนอึนอาคือคนเดียวที่ทำให้ฮวังดงมันหยุดพูด และเธอยังเป็นคนที่บอกว่าชอบตอนที่เขาพูดว่า “อธิบายไม่ได้”

ในวินาทีนั้น ฮวังดงมันที่โลกกลับหัว รู้แล้วว่ามีคนคนหนึ่ง เข้าใจสิ่งที่อยู่ในช่องว่างระหว่าง ‘ความรู้สึก’ กับ ‘คำพูด’ โดยไม่ต้องให้เขาพยายามแปลมันออกมา และนั่นคือสิ่งที่เขาไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต ไม่ใช่คนที่รักเขา แต่คือคนที่สบายใจกับสิ่งที่เขาอธิบายไม่ได้

ดูซีรีส์ให้ซีเรียส คิดว่าบทหนังของฮวังดงมันที่ว่า “ตราบใดที่ยังมีเมฆบนท้องฟ้า ยังมีลม ยังมีใบไม้พัดไหว โลกก็ยังไม่สิ้นสุด” ไม่ใช่แค่ธีมของหนังที่เขาอยากทำ แต่คือสิ่งที่เขาท่องเพื่อตัวเอง

เพราะถ้าโลกยังมีอากาศอยู่ แปลว่าโลกยังไม่หยุด และถ้าโลกยังไม่หยุด เขาก็ยังถอดใจไม่ได้เหมือนกัน