“ทุกงานเขียนเริ่มต้นจากความหวังว่าจะถูกมองเห็น” จินมัน กล่าวเอาไว้ แต่ทำไมเราถึงเจ็บปวด

มีฉากหนึ่งใน We Are All Trying Here EP.8 ที่ทำเอาเหม่อ เพราะรู้สึกเหมือนโดนต่อยจนสตั๊นท์ เพราะมันจริงมากๆ กับทุกวันนี้ที่เราต่างหวังว่า “จะถูกมองเห็น” “ถูกกดไลก์ กดแชร์ หรือยกย่อง”

ฉากนั้นก็คือซีนที่ฮวังจินมันนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารกับแฟนคลับบทกวีของเขา คนที่มายกย่อง มาชื่นชม บอกว่ากวีของเขาดีที่สุด ไม่มีใครสู้ได้ ทำไมไม่เขียนอีก แต่ฮวังจินมันกลับไม่รู้สึกอะไรกับคำยกย่องเหล่านั้นเลย แล้วเขาก็พูดออกมา

“การกินเนี่ย ถ้าไม่กินก็จะตาย เราก็เลยกินครับ ถ้าไม่เขียนแล้วจะตายเหรอครับ..”

ประโยคนั้น เอาจริงๆ ถ้าร่วมโต๊ะอยู่ด้วยคงไม่กล้าต่อปากต่อคำแล้ว เพราะฮวังจินมันเหมือนไม่ได้ถามแฟนคลับ แต่ถามคนทำงานสร้างสรรค์ทุกคนในโลกนี้ว่า แท้จริงแล้วเราเขียน เราสร้าง เราทำงานศิลปะ เพราะมันจำเป็นต่อการมีชีวิตอยู่จริงๆ หรือเพราะเราหวังว่าจะมีคนมองเห็น

“มันคือความหวังว่าจะมีคนอ่าน.. ทุกงานเขียนเริ่มต้นจากความหวังว่าจะถูกอ่านครับ ว่าจะถูกมองเห็น ความหวังน่ารังเกียจนั่น..”

ฉากที่เฉลยความจริงเบื้องหลังความเจ็บปวด ใบหน้าที่ไร้รอยยิ้ม และโซจูที่ไม่เคยพร่องแก้วของฮวังจินมัน คือจุดพีคของอีพีนี้ ที่ทำให้เราเข้าใจว่าทำไมที่ผ่านมาเขาจึงเลือกยืนอยู่ตรงข้ามกับความฝันที่ผ่านมา

“กวีที่ผมรู้จักคนหนึ่ง เสียลูกไป และหันไปดื่มเหล้า วันหนึ่งเขาคิดวรรคในกวีได้ขึ้นมา เลยเขียนมันลงบนกระดาษ จนถึงตอนนี้พวกนักวิจารณ์ก็ยังยกย่องว่าบทกวีนั่นเป็นผลงานที่ดีที่สุดของเขา แต่หลังจากนั้นเขาก็เลิกเขียนบทกวีครับ ลูกของเขาไม่อยู่แล้ว… แต่เขากลับตื่นเต้นตาลุกวาวกับวรรคกวีที่ยอดเยี่ยม เขาเลยรังเกียจตัวเองน่ะ”

กวีในเรื่องที่ฮวังจินมันเล่าคือตัวเขาเอง บทกวีที่แฟนคลับนั่งยกย่องอยู่ตรงหน้าคือบทกวีที่เกิดขึ้นจากคืนที่เขาเสียลูก และเขารังเกียจตัวเองที่ยังตื่นเต้นกับมันได้

“ทุกงานเขียนเริ่มต้นจากความหวังว่าจะถูกมองเห็น”

เมื่อเรา “ถูกมองเห็น” ผ่านความเจ็บปวดของตัวเอง แล้วยังมีวูบหนึ่งที่ดีใจกับมัน เป็นไปได้มากที่จะเกิดความรู้สึกแย่กับตัวเอง ทั้งที่งานสร้างสรรค์นั้นเกิดขึ้นมาจากความรู้สึกจริงๆ ข้างใน เมื่อฮวังจินมันหาตรงกลางของมันไม่เจอ และยังคงรู้สึกรังเกียจตัวเองที่สร้างสรรค์งานเขียนที่ดีที่สุด จากเรื่องเศร้าที่สุดในชีวิตเขา

และนั่นยังโยนคำถามกลับมาถึงคนดู หรือกระทั่ง ดูซีรีส์ให้ซีเรียส เองที่กำลังพิมพ์บทความนี้อยู่

ในโลกที่ต้องการยอดวิว ยอดไลก์ และการถูกมองเห็น หลายครั้งเราดีใจกับตัวเลขที่ได้มาจากความเจ็บปวดที่แท้จริงที่สุด เรื่องแสนเศร้าบางเรื่องในโซเชียลกลายเป็นไวรัล สร้างยอดเอนเกจเมนท์จนทุกเพจ ทุกช่องต้องเข้ามาร่วมแชร์ มันคือการยืนอยู่บนความหมิ่นเหม่ของความถูกต้อง ที่แล้วแต่มุมมองว่าเราจะเลือกยืนอยู่บนฝั่งไหน

สำหรับฉากสุดสะเทือนใจใน We Are All Trying Here EP.8 เราคิดว่า พัคแฮยอง (ผู้เขียนบท) ไม่ได้ตัดสินฮวังจินมัน เธอแค่ถามว่า ถ้าความเจ็บปวดคือวัตถุดิบของงานสร้างสรรค์ แล้วเราจะรู้สึกอย่างไรกับงานนั้น ในวันที่ความเจ็บปวดนั้นมันจริงเกินไป จนทนดูมันถูกยกย่องไม่ได้