We Are All Trying Here EP.7 “ช่วยด้วย” และ “ขอให้แก่ตาย” ความสำเร็จที่เล็กจิ๋วและธรรมดาของฮวังดงมัน

ซีรีส์หรือหนังส่วนใหญ่ในโลกนี้ มักให้รางวัลตัวละครหลักด้วยสิ่งที่สังคมนิยามว่าคือความสำเร็จ ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง เงินทอง อำนาจ การก้าวข้ามผ่านอะไรบางอย่าง เอาชนะภารกิจ หรือการได้เป็น someone ที่ผู้คนจับจ้อง

แต่ความสำเร็จของฮวังดงมันที่เขาบอกไว้ใน We Are All Trying Here EP.7 มันช่างเล็กจิ๋วและธรรมดา “ขอให้แก่ตาย”อีพีนี้เปิดฉากมาด้วยความทรงพลังของบทพูดที่ฮวังดงมันซัดคนเดียวยาวๆ จริงๆ ลำพังแค่บทพูดก็ดีมากๆ แล้ว ถ่ายทอดทุกๆ คำออกมาได้ราวกับอ่านหนังสือ และถ้าเราลองมองลึกลงไปอีกชั้นของความหมาย เราพบว่า พัคแฮยอง (ผู้เขียนบท) แบ่งการทำงานของออกเป็น 2 ส่วน

ส่วนแรก “ช่วยด้วย” หรือการอยากทำลายตัวเองที่พยอนอึนอาบอกไว้ ส่วนที่สอง “ขอให้แก่ตาย” พรข้อเดียวที่ฮวังดงมันอยากขอ ถ้าเขาบังเอิญได้รับพรวิเศษนั้น

“ช่วยด้วย”

ฮวังดงมันค้นพบคำว่า “ช่วยด้วย” ไม่ใช่เพื่อตัวเอง

เขาดำดิ่งลงไปในอารมณ์ที่มืดที่สุด ผลักตัวเองเข้าไปในความรู้สึกที่อยากทำลายตัวเอง ไม่ใช่เพราะต้องการมัน แต่เพราะเขาต้องการเข้าใจพยอนอึนอา ผู้หญิงที่รัก และในความมืดนั้น เขาเจอคำที่กระทั่งตัวเองก็ไม่เคยพูดมาก่อนในชีวิต “ช่วยด้วย” และคำที่เขาค้นพบเพื่อดึงคนอื่นขึ้นมา กลับช่วยดึงตัวเขาเองขึ้นมาด้วย

สิ่งที่นักเขียนพัคแฮยองทำได้ฉลาดและเจ็บปวดพร้อมกันในฉากนี้คือ คนที่ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีค่าพอจะขอความช่วยเหลือ บางทีต้องได้ยินเสียงนั้นจากการพยายามช่วยคนอื่นก่อน

ฮวังดงมันไม่ได้เรียนรู้ว่าตัวเองต้องการความช่วยเหลือ แต่เรียนรู้มันจากการมองเข้าไปในความเจ็บปวดของพี่ชาย

และนั่นคือข้อขัดแย้งที่จริงที่สุด และเราเชื่อว่ามีหลายคนที่เป็นแบบฮวังดงมัน พยอนอึนอา หรือฮวังจินมัน ที่ไม่เคยเอ่ยคำนี้ออกมา เพราะไม่รู้ว่าเอ่ยออกไปแล้วจะมีใครได้ยิน หรือมีใครเห็นคุณค่าของเราจนอยากมาช่วยเหลือ สำหรับฮวังดงมัน มันเหมือนกับว่าเขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจมน้ำ จนกระทั่งพยายามว่ายไปช่วยคนอื่น

“ขอให้ได้แก่ตาย”

“เมื่อเราหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด มันจะเปิดมุมมองให้กว้างขึ้นทันที และทุกอย่างที่เราเคยดิ้นรนกระเสือกกระสนมาก็จะเริ่มรู้สึกขี้ปะติ๋ว ความสำเร็จเหรอ เดบิวต์เหรอ ช่างหัวมันเถอะ”

ดูซีรีส์ให้ซีเรียส คิดว่านี่คือบทพูดที่เปิดเผยออกมาว่าฮวังดงมันเติบโต โผล่พ้น และค้นพบว่าแก่นแท้คืออะไร

ไม่ใช่เพราะเขาตัดสินใจจะเดบิวต์ ไม่ใช่เพราะเขาได้รับการยอมรับจากใคร แต่เพราะเขาหยุดนิยามชีวิตด้วยมาตรวัดที่ไม่ใช่ของตัวเอง

“ถ้าผมขอพรได้แค่อย่างเดียวในชีวิต ก็คงขอให้ได้แก่ตาย ขอให้ทั้งแมว ทั้งต้นไม้ และสิ่งมีชีวิตทุกชนิดแก่ตาย ไม่ใช่ตายจากโรคภัยไข้เจ็บ ไม่ใช่ตายจากความทรมาน หวังว่าทุกอย่างจะแก่ตาย เหมือนใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้น”

ในโลกที่วัดทุกอย่างด้วยมูลค่า ตัวเงิน ความสำเร็จ และการทิ้งร่องรอยยิ่งใหญ่ไว้ให้โลกจำ การขอแค่ “ให้ได้แก่ตาย” ฟังดูเล็กจิ๋วและธรรมดามาก แต่มันคือธรรมดาโลกที่ควรเกิดขึ้นเป็นครรลอง มากกว่าถูกทำให้ต้องเลือกทำลายตัวเองอย่างทรมาน กว่าเวลาที่แท้จริงจะมาถึง

ที่ฮวังดงมันพูดเอาไว้น่าจะแปลความหมายได้ว่า ฉันอยากมีชีวิตอยู่นานพอที่จะได้แก่ลง ลุ่มลึกขึ้น ได้เห็นแมวตัวนี้แก่ลง อยากเห็นต้นไม้ต้นนี้โตขึ้น และอยากจากไปในแบบที่ธรรมชาติออกแบบมา ไม่ใช่จากไปก่อนเวลา ไม่ใช่จากไปด้วยความทรมาน

เหมือนใบไม้ที่ถึงเวลาก็ร่วงหล่น และมันก็งดงามในแบบนั้น แบบธรรมชาติ แบบธรรมดา

ในมหาสมุทรของโลกที่กว้างไปด้วยความพยายามไต่ขึ้นไปให้สูงที่สุด ดังที่สุด รวยที่สุด เก่งที่สุด ใช้ชีวิตได้ดีที่สุด ไปจนถึงการที่ทุกคนแข่งกันเป็น someone พัคแฮยองกำลังถามคำถามที่ง่ายที่สุดและยากที่สุดในเวลาเดียวกัน

จริงๆ แล้ว เราต้องการอะไรกันแน่?