“ผมจะเป็นผู้เฝ้ามองคุณอึนอาตลอดชีวิต” การบอกรักที่ไม่ต้องมีคำว่ารัก We Are All Trying Here

เรามักเข้าใจความรักในแบบที่โลกสอนมา คือการเป็นเจ้าของ การได้ครอบครอง การที่มีคนบอกว่า “คุณคือของฉัน” และฉันก็เป็นของคุณ มันฟังดูอบอุ่น มั่นคง ซึ่งในมุมหนึ่งก็ไม่ได้ผิดบาปอะไร แต่ในอีกมุม การที่ความเชื่อนี้ถูกผลิตซ้ำจากทุกช่องทาง จนเราเติบโตมาในกรอบแบบนั้น และมองว่าอะไรที่นอกเหนือ อาจถูกตีความว่าไม่ใช่

สำหรับคำว่า ‘รัก’ ในซีรีส์ We Are All Trying Here เราเข้าใจว่า ฮวังดงมัน บอกรัก พยอนอึนอา ในแบบที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง และมันยิ่งใหญ่กว่าการบอก “ฉันรักคุณ” มากๆ

เพราะเขาไม่ได้ขออะไรเลย

บทพูดของฮวังดงมันในฉากนี้ ไม่มี ‘คำขอ’ แม้แต่คำเดียว

ไม่มีการถามว่า “คบกับผมได้ไหม” ไม่ต้องการคำตอบว่า “จะให้ผมปกป้องดูแลคุณได้หรือเปล่า” ไม่มีแม้แต่ “ผมอยากให้คุณมีความสุข” ที่ยังซ่อนความต้องการให้เธอตอบรับอยู่ข้างใน

นอกจากไม่ขอ ยังมีแต่การให้ “เชิญใช้ผม ฮวังดงมัน จนหมดประโยชน์ แล้วทิ้งได้ตามใจชอบเลยครับ”

ประโยคนี้ไม่ใช่การแสดงความอ่อนแอหรือยอมแพ้ แต่คือการที่คนคนหนึ่งเข้าใจอีกคนลึกพอที่จะรู้ว่า สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่คนที่รักเธอ แต่คือคนที่จะไม่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ

พยอนอึนอาเติบโตมาในแบบที่ถูกทิ้งมาตลอด และเรียนรู้ว่าการมีอยู่ของเธอทำให้คนอื่นเหน็ดเหนื่อย ฮวังดงมันรู้เรื่องนี้ดี เขาจึงพูดในแบบที่ตัดความกังวลนั้นออกไปได้ตั้งแต่ต้น

เพราะเขาให้เธอทั้งหมดแล้ว

“ถ้าคุณมาอีก ผมจะรออยู่ที่เดิมเสมอ”
“ถ้าคุณบอกให้ผมกลับมา ผมก็จะรีบแจ้นกลับมาหาคุณ”
“ถ้าอยากให้ผมอยู่เป็นโสด หรืออยู่ในสถานะรอไปตลอดกาล ผมก็จะทำแบบนั้นครับ”

ความรักในแบบที่โลกสอนมา มักมาพร้อมกับเงื่อนไข มาพร้อมกับการต่อรองว่า ถ้าคุณไม่ตัดสินใจตอนนี้ ฉันก็จะไป หรือถ้าคุณตัดสินใจไปแล้ว ก็อย่ากลับมา

แต่ฮวังดงมันไม่มีเงื่อนไขใดๆ ทั้งนั้น เขาวางอำนาจการตัดสินใจทั้งหมดไว้ในมือเธอ ไม่ว่าเธอจะเลือกอะไร เขาจะอยู่ตรงนั้น และนั่นคือสิ่งที่คนที่เคยถูกทิ้งมาตลอดชีวิตไม่เคยได้รับ ไม่ใช่ความรัก แต่คือทางเลือก

เพราะเขาเป็นผู้เฝ้ามอง ไม่ใช่เจ้าของ

“ผมจะเป็นผู้เฝ้ามองคุณอึนอาตลอดชีวิต และเป็นคนที่คุณมาหาได้ทุกเมื่อ”

ดูซีรีส์ให้ซีเรียส คิดว่าประโยคนี้คือหัวใจของบทพูดทั้งหมด การเป็น ‘ผู้เฝ้ามอง’ ไม่ใช่การครอบครอง มันคือการที่มีคนเลือกจะอยู่ตรงนั้นเพื่อเห็นว่าเธอเป็นใคร เธอรู้สึกอะไร เธอเติบโตไปแบบไหน โดยไม่มีความต้องการจะเปลี่ยนแปลง ควบคุม หรือเป็นเจ้าของ

มันคือความรักในแบบที่ซีรีส์ My Mister เคยพูดถึงมาก่อน บางทีสิ่งที่คนเราต้องการที่สุดไม่ใช่คนที่รักพวกเขา แต่คือคนที่จะเป็นพยานในชีวิตของพวกเขาอย่างเงียบๆ และอย่างไม่มีเงื่อนไข

ดูซีรีส์ให้ซีเรียส คิดว่า พัคแฮยอง (ผู้เขียนบท) กำลังบอกอะไรบางอย่างผ่านฉากนี้ ที่ลึกกว่าเรื่องของฮวังดงมันและพยอนอึนอา… ว่าความรักที่แท้จริงอาจไม่ใช่การที่มีใครมาบอกว่า “คุณคือของฉัน” แต่คือการที่มีคนบอกว่า “ฉันจะอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าคุณจะเป็นอย่างไร เลือกอะไร”

ไม่ใช่การครอบครอง แต่คือการให้พื้นที่ปลอดภัย
ไม่ใช่การได้รับ แต่คือการเฝ้ามองอย่างไม่ตัดสิน

และไม่ใช่การที่คุณต้องกลายเป็นใครสักคนเพื่อให้มีค่าพอจะถูกรัก แต่คือการที่คุณเป็นตัวเองได้ทั้งหมด แล้วยังมีคนๆ หนึ่งเลือกที่จะอยู่ตรงนั้น

ส่วนด้านล่างนี้คือบทพูดยาวๆ ของฮวังดงมันที่จับใจจนเราต้องขอบันทึกเอาไว้

“ใครจะกล้าทอดทิ้งคุณครับ
ใครจะกล้าขีดฆ่าคุณออก
เชิญใช้ผม ฮวังดงมัน จนหมดประโยชน์
แล้วทิ้งได้ตามใจชอบเลยครับ

“ถ้าคุณมาอีก ผมจะรออยู่ที่เดิมเสมอ
ผมเป็นผู้เฝ้ามองคุณอึนอาตลอดชีวิต
และเป็นคนที่คุณมาหาได้ทุกเมื่อ
ถ้าคุณเจ็บปวดที่เห็นผมใช้ชีวิตแบบนั้น
ผมจะไปเจอผู้หญิงคนอื่น
แค่สักพัก แค่แป๊บเดียวครับ
และถ้าคุณบอกให้ผมกลับมา
ผมก็จะรีบแจ้นกลับมาหาคุณ
“ไม่สิ ถ้าผมเจอผู้หญิงคนอื่น
ผมจะพูดว่า “ผมเป็นทาสของคุณพยอนอึนอาครับ”
“ถ้าคุณพยอนอึนอาเรียก ไม่ว่าเมื่อไหร่ ผมจะรีบวิ่งไปหาเลย”
ผมจะพูดแบบนี้ก่อนคบใครสักคนครับ

“ถ้าอยากให้ผมอยู่เป็นโสด
หรืออยู่ในสถานะรอไปตลอดกาล
ผมก็จะทำแบบนั้นครับ
ถ้านั่นพอจะบรรเทาความกังวลของคุณได้
มันเป็นการใช้ชีวิตที่วิเศษไม่ใช่เหรอครับ”