We Are All Trying Here EP.6 ถ้าพยายามที่สุดแล้วยังไม่ไหว ให้ยื่นมือออกมา

มีบางคนบนโลกนี้ที่ไม่เคยเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บปวด ไม่ใช่เพราะเย่อหยิ่ง แต่เพราะบาดแผลที่สะสมทับซ้อนมานานมันสอนให้เชื่อว่า ตัวเราเองไม่มีค่าพอที่จะมีใครเข้ามาช่วย และนี่คือสิ่งที่ We Are All Trying Here EP.6 ชื่อตอน ‘Help me.’ กำลังบอกมันออกมา

ตลอดเวลาที่ผ่านมา นักเขียนพัคแฮยองค่อยๆ นวดเราอย่างเงียบๆ ค่อยๆ ให้เราเข้าไปนั่งอยู่ข้างๆ ฮวังดงมัน พยอนอึนอา แล้วเปลือยตัวละครออกมาให้เห็นว่า จริงๆ แล้วพวกเขาล้วนเหงาจับใจ และแทบไม่เชื่อใน ‘ความรัก’ ว่ามันมีอยู่จริง

การที่พัคแฮยองค่อยๆ ปอกเปลือกนอกของฮวังดงมัน จากคนที่ทั้งกลุ่มยี้ คนรอบข้างเอือม จนกลายเป็นตัวละครที่เราเข้าใจ และรู้สึกได้ถึงความรู้สึกข้างในเขาจริงๆ ว่ามันไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าความไม่ต้องกังวล และการได้เห็นคนที่อยู่รอบตัวสู้ไหวกับบาดแผลชีวิตเหล่านั้น

ขณะเดียวกัน พยอนอึนอาที่ได้รับบาดแผลจากวัยเด็ก มันฝังลึกในใจ จนแม้นักจิตบำบัดจะถามว่า ถ้ากลับไปได้ อยากแก้ไขมันไหม แล้วเธอตอบว่า “ไม่” เธอไม่อยากให้คนที่ทิ้งเธอไปไม่รู้สึกผิดอีกต่อไป.. มันลึกซึ้งมากจริงๆ

การมีอยู่ซึ่งกันและกันของสองตัวละครนี้จึงเป็นมากกว่าคนรัก แต่เป็นคนที่โอบกอดความรู้สึกทั้งดีและร้ายของกันและกันเอาไว้ ทั้งยังอยากช่วยเหลือให้เรื่องร้ายคลี่คลายออกมา

นาฬิกาสนามอารมณ์ก็เป็นอีกหนึ่งอุปกรณ์ที่ช่วยให้ซีรีส์กลมมากขึ้น เพราะสำหรับมนุษย์เรา ในบางทีก็มีอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างที่ตัวเราเองก็ยังไม่รู้ว่ามีอยู่ อย่างที่เห็นมาตลอดหลายอีพีว่าพวกเขามักมีบทสนทนากันในเรื่องของอารมณ์ที่ไม่น่าเชื่อว่ารู้สึก ซึ่งหนึ่งในนั้นมีความรู้สึกที่ขึ้นว่า ‘ไม่ทราบ’ มาตลอด

ความรู้สึกที่แม้กระทั่งเทคโนโลยีตรวจจับได้ แต่ไม่อาจตีความได้ว่ามันหมายถึงอะไร

“อยากทำลายตัวเอง” คือคำนิยามที่พยอนอึนอาเคยบอกเอาไว้ แต่สุดท้ายเมื่อมันเกิดขึ้นกับฮวังดงมัน เขาน้ำตารื้นทันที เพราะรู้อยู่แก่ใจว่ามันคือคำตอบแท้จริงจากใจที่พวกเขาไม่เคยพูดมันออกมา ฮวังดงมันเรียกมันในแบบของเขา “ช่วยด้วย”

คนที่ผ่านบาดแผลมามากพอ จะไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร ไม่ใช่เพราะเข้มแข็ง แต่เพราะเกราะที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง มันหนาจนกระทั่งแทบลืมไปแล้วว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่

ฮวังจินมัน พี่ชายของฮวังดงมันที่ไม่เคยยิ้มแม้สักครั้ง และจมจ่อมอยู่กับสุรา ไร้ซึ่งความหวัง เกราะของเขาแข็งแกร่งจนเมื่อมันพังทลาย ข้างในก็แทบไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้อง

พัคกยองเซ รุ่นพี่ผู้กำกับที่สะสมความหนาของเกราะผ่านการเป็นผู้กำกับชื่อดัง จนหลงลืมว่าครั้งหนึ่งเขาก็ไร้ซึ่งเกราะกำบังเหล่านั้น

พยอนอึนอา ที่สร้างปราการแข็งแรงตั้งแต่ยังเด็ก เพราะไม่อยากให้ใครมองเห็นบาดแผลและความปราะบางภายใน

และโดยเฉพาะฮวังดงมัน การมีอยู่ของเขาที่ผ่านมาถูกตีตราว่า ‘ไร้ค่า’ แต่การที่เขาช่วยฮวังจินมันเอาไว้ และจัดการปัญหาโดนขโมยผลงานของพยอนอึนอา มันเป็นครั้งแรกๆ ที่การมีอยู่ของเขาสามารถทำ ‘เพื่อใครสักคน’ ได้จริงๆ คนที่ไม่เคยมีค่าพอที่จะขอความช่วยเหลือกลับเป็นคนที่ช่วยเหลือคนอื่นได้โดยไม่รู้ตัว

ใน EP.6 ฉากที่พยอนอึนอาพูดฮวังดงมันว่า “เราต่างก็ช่วยกันมามากแล้ว” จากนั้นโอบกอด-ตบไหล่ซึ่งกันและกัน มันไม่ใช่แค่ฉากบอกรัก แต่คือการที่คนสองคนที่ชีวิตไม่เคยให้ใครเข้ามาใกล้ ได้มองเห็นกันและกันข้างใน ในแบบที่ไม่ต้องการคำอธิบาย ไม่ต้องการเหตุผล และไม่ต้องเอ่ยคำว่า “ช่วยด้วย” ออกมาดังๆ

นับถึงตอนนี้ ดูซีรีส์ให้ซีเรียส บอกได้ว่า We Are All Trying Here EP.6 เจิดจ้าที่สุด อบอุ่นที่สุด และในเวลาเดียวกันก็เจ็บปวดที่สุด เพราะมันทำให้เรานึกขึ้นมาว่า บางทีตัวเราเองก็อาจเป็นคนที่กดคำว่า “ไม่ทราบ” เอาไว้ โดยไม่รู้ว่าข้างในนั้นมีคำว่า “ช่วยด้วย” ซ่อนอยู่ตลอดเวลา